قطع انترنت، تیلفون و اتصالات فاجعهٔ دیگری است که رژیم طالبان بر مردم افغانستان تحمیل کردهاند؛ مردمی که پیش از این نیز به دلیل پالیسیهای ضدحقوق زن و ضدحقوق بشری آنان با بزرگترین و تلخترین محرومیتهای جامعهٔ معاصر انسانی دستوگریبان بودهاند.
زمان زیادی نخواهد گذشت تا آشکار شود که این تصمیم طالبان کدام ابعاد زندگی مردم افغانستان و حتی افغانهای مقیم خارج را با چه مصیبتهایی روبهرو ساخته و میسازد. روشن است که بهزودی مردم و دولتهای جهان بار دیگر طالبان را محکوم کرده، آن را رژیمی غیرقابل پذیرش در دنیای متمدن امروز دانسته و با یک صدا خواهان لغو این پالیسی خواهند شد.
تمام ابعاد زندگی مردم افغانستان متأسفانه دچار اختلال خواهد شد؛ از نیاز اساسی انسان برای تماس با اعضای خانواده گرفته تا اقتصاد، تجارت و معیشت روزمره، از دسترسی به خدمات اجتماعی مخصوصاً مراکز صحی و تعلیمی گرفته تا سفر، امنیت و بقا در فضای نامعلوم کنونی، همه و همه تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. قطع انترنت به معنای محرومیت بنیادی کودکان، جوانان و همهٔ مردم أفغانستان، اعم از زن و مرد ، از حق آموزش و تحصیل معاصر است.
همچنان، قیمت کالاهای ضروری افزایش خواهد یافت و افغانهای مقیم خارج دیگر قادر نخواهند بود پول اندکی را که با زحمت و عرقریزی فراوان به دست میآورند، برای حمایت خانوادههایشان در داخل کشور به سادگی ارسال کنند یا اسناد شناسایی و حقوقی خود را از مراکز قونسلی کشور بهدست آورند.
هنوز روشن نیست که چه چیزی طالبان را به اتخاذ چنین تصمیمی واداشته است: آیا افکار سرکوبگرانهای که همیشه برای خاموش کردن آزادیخواهی مردم از سوی رژیمهای استبدادی بهکار گرفته میشود، یا ترس و نگرانی فزایندهٔ رهبران طالبان از امنیت خودشان که در نتیجه مخالفت های خودی و یا پس از طرح دوبارهٔ موضوع تصرف بگرام از سوی رئیسجمهور امریکا بیشتر شده است؟
به هر دلیل که باشد، طالبان باید بدانند این محرومیتها و محدودیتها تنها رنج ملت را افزایش میدهد، اما آزادیخواهی مردم را متوقف نخواهد ساخت؛ بلکه پایههای رژیم ظالمشان را بیش از پیش پوسیده و شکننده خواهد کرد.